Ogrody Palazzo Barberini: przewodnik turystyczny, godziny otwarcia i ciekawostki

Ogrody Palazzo Barberini to prawdziwa zielona oaza w samym sercu Rzymu. Idealne miejsce na odpoczynek od zgiełku miasta, otoczone barokowymi fontannami, starożytnymi rzeźbami i rzadkimi roślinami.

Jeśli planujesz wizytę w Palazzo Barberini, nie ograniczaj się do Narodowej Galerii Sztuki Starożytnej: ogrody są zdecydowanie warte zatrzymania się! Tutaj, wśród wysadzanych drzewami alei, ukrytych zakątków i sugestywnych widoków, można odkryć kawałek historii i oczarować się ponadczasowym pięknem tej wyjątkowej przestrzeni.

W tym przewodniku znajdziesz przydatne informacje, ciekawostki i praktyczne wskazówki dotyczące pełnego zwiedzania ogrodów. Odkryjesz ich fascynującą historię, główne atrakcje artystyczne i botaniczne oraz wszystko, czego potrzebujesz, aby jak najlepiej zorganizować swoją wizytę.

Gotowy, by zanurzyć się w zieleni Palazzo Barberini? Zaczynamy!

Historia ogrodów Palazzo Barberini

ID 241252775 | Bernini © emcamposphoto2 | Dreamstime.com

Ogrody Palazzo Barberini powstały w XVII wieku, u szczytu epoki baroku, kiedy to potężna rodzina Barberini postanowiła przekształcić swoją rezydencję w jeden z symboli Rzymu.

Wszystko zaczęło się w 1625 roku, kiedy to kardynał Francesco Barberini, bratanek papieża Urbana VIII, kupił ziemię, na której dziś stoi pałac. Projekt powierzył architektowi Carlo Maderno, który zaprojektował ogrody zgodnie z ówczesnym stylem: duży włoski ogród z panoramicznymi tarasami, geometrycznymi żywopłotami i elementami wodnymi.

Z biegiem lat teren zielony został wzbogacony o ważne interwencje. Francesco Borromini, jeden z najbardziej błyskotliwych barokowych architektów, powiększył ogrody w latach 1635-1646, dodając scenograficzne fontanny i sztuczną grotę ozdobioną muszlami i kamieniami. Ta ostatnia była ulubionym miejscem wypoczynku kardynała Barberiniego, który uwielbiał spędzać tam relaksujące chwile.

Ale ogrody to nie tylko piękno i kontemplacja. W XVII wieku wśród rabat kwiatowych i wysadzanych drzewami alei hodowano egzotyczne zwierzęta, takie jak strusie, wielbłądy i jelenie. Prawdziwy spektakl dla gości rodziny Barberini!

Z czasem ogrody przeszły kilka zmian. W XVIII wieku, zgodnie z romantycznym gustem tamtych czasów, wprowadzono wysokie drzewa, posągi i egipską stelę. W XIX wieku zbudowano szklarnię z żelaza i szkła, którą można podziwiać do dziś.

Począwszy od 1875 roku, część ogrodów została niestety poświęcona, aby zrobić miejsce dla nowych budynków wzdłuż Via XX Settembre. W XX wieku podjęto prace renowacyjne, w tym stworzenie ogrodu angielskiego zaprojektowanego przez architekta Raffaele De Vico.

Dziś ogrody Palazzo Barberini stanowią jeden z najbardziej sugestywnych parków historycznych w Rzymie. Spacerując wśród fontann, posągów i wiekowych drzew, wciąż można oddychać urokiem barokowej wielkości.

Główne cechy

Ogrody Palazzo Barberini są ukrytym klejnotem w samym sercu Rzymu. Rozciągają się na powierzchni około 2 hektarów, oferując idealne połączenie sztuki, natury i historii. Każdy zakątek jest pełen szczegółów do odkrycia, w tym barokowych fontann, starożytnych rzeźb i wielowiekowych roślin.

Ogród włoski

Pierwotnie ogrody zostały zaprojektowane w stylu ogrodów włoskich, z geometrycznymi alejami, idealnie przyciętymi żywopłotami z bukszpanu i projektem mającym na celu zwiększenie symetrii. Na przestrzeni wieków dodano jednak więcej naturalnych elementów, inspirowanych XIX-wiecznymi ogrodami romantycznymi, z wysokimi drzewami i dzikimi, zacienionymi zakątkami.

Jedną z najbardziej fascynujących przestrzeni jest tak zwany sekretny ogród, bardziej prywatny i intymny obszar stworzony, aby zapewnić chwile spokoju z dala od wścibskich oczu.

Fontanny i rzeźby

W ogrodach znajdują się niezwykłe dzieła sztuki, stworzone przez największych artystów rzymskiego baroku. Wśród nich wyróżniają się:

• Fontanna Trytona, arcydzieło Gian Lorenzo Berniniego, które swoim scenograficznym dynamizmem dominuje nad placem przed pałacem
• Fontanna Neptuna, ozdobiona morskimi detalami przypominającymi starożytne mity
• Fontanna Pszczół, stworzona przez Francesco Barattę, z odniesieniami do symboliki rodziny Barberini (jeśli jesteś ciekawy powiązań rodziny z pszczołami, nie przegapszczegółowego artykułu, który napisaliśmy na ten temat)!

Oprócz fontann, w ogrodzie znajdują się rzeźby o dużej wartości historycznej, w tym słynny posąg gladiatora Borghese oraz posąg Herkulesa i Anteusza, wyrzeźbiony przez Antonio del Pollaiolo.

Wiekowe drzewa i rzadkie rośliny

Roślinność w ogrodach Palazzo Barberini jest równie fascynująca. Można tu znaleźć wiekowe rośliny, takie jak miłorząb dwuklapowy, magnolia Soulangeana i cedr libański, a także egzotyczne gatunki z całego świata. Spacerując alejami, nie sposób nie zauważyć majestatu dębów ostrolistnych, cyprysów i sosen morskich, które tworzą niepowtarzalną atmosferę.

Wśród botanicznych ciekawostek wyróżnia się historyczny dąb Santa Maria degli Angeli, wielowiekowe drzewo, które przetrwało upływ czasu i nadal dominuje w krajobrazie ogrodu.

Flora i fauna

Ogrody Palazzo Barberini to nie tylko miejsce piękna i sztuki, ale także zakątek natury w samym sercu Rzymu. Współistnieją tu wiekowe rośliny, egzotyczne gatunki, a niegdyś nawet rzadkie zwierzęta, co czyni tę przestrzeń prawdziwym rajem dla miłośników zieleni.

Wielowiekowe rośliny i botaniczne rarytasy

Spacerując po ogrodach, można zanurzyć się w niezwykłym dziedzictwie botanicznym. Do najbardziej imponujących drzew należą:

• Miłorząb dwuklapowy, jeden z najstarszych gatunków na naszej planecie, z liśćmi w kształcie wachlarza, które jesienią zmieniają kolor na złotożółty.
• Cedr libański o majestatycznych, parasolowatych liściach.
• Magnolia Soulangeana, słynąca z różowych i białych kwiatów kwitnących wiosną.
• Dąb Santa Maria degli Angeli, jedno z najstarszych drzew w ogrodzie, niemy świadek historii pałacu.

Oprócz drzew, ogród jest domem dla doskonale wypielęgnowanych żywopłotów bukszpanowych, aromatycznych roślin i egzotycznych esencji kwiatowych przywożonych na przestrzeni wieków przez różnych właścicieli pałacu.

Egzotyczne zwierzęta

W XVII wieku ogrody Palazzo Barberini były czymś więcej niż tylko zieloną przestrzenią: były prawdziwym prywatnym zoo. Kardynał Francesco Barberini, entuzjasta nauk przyrodniczych, chciał zapełnić ogród egzotycznymi zwierzętami, które w tamtych czasach były absolutną rzadkością w Europie.

Można tu było znaleźć strusie, wielbłądy, jelenie, a nawet rzadkie ptaki, przywiezione przez kupców i ambasadorów jako prezenty dla rodziny Barberini. Dzięki temu ogród stał się nie tylko miejscem rekreacji, ale także spektakularną atrakcją dla gości rodziny.

Dziś jedynymi „mieszkańcami” ogrodu są ptaki gniazdujące na drzewach i kilka wiewiórek wędrujących bez przeszkód wśród wysadzanych drzewami ścieżek.

Dzieła sztuki i architektury

Ogrody Palazzo Barberini to nie tylko zielony zakątek w sercu Rzymu, ale także prawdziwe muzeum pod gołym niebem. Tutaj, wśród monumentalnych fontann, starożytnych posągów i fascynujących struktur architektonicznych, sztuka i natura łączą się w doskonałej harmonii.

Barokowe fontanny

Fontanny to jedne z najbardziej malowniczych elementów ogrodów. Wykonane przez największych artystów rzymskiego baroku, były symbolem prestiżu rodziny Barberini. Najsłynniejsze z nich to:

Fontanna Trytona (Bernini)

Jednym z cudów ogrodów Palazzo Barberini jest bez wątpienia Fontanna Trytona, jedna z najbardziej znanych w Rzymie. Znajdujące się w centrum Piazza Barberini, to niezwykłe dzieło zostało stworzone w latach 1642-1643 przez mistrza baroku, Gian Lorenzo Berniniego, na zlecenie papieża Urbana VIII Barberiniego.

Fontanna przedstawia Trytona, morskie bóstwo z mitologii greckiej, w trakcie dmuchania w dużą muszlę, z której w kierunku nieba tryska strumień wody. Potężny bóg morza klęczy na otwartej muszli, podtrzymywany przez cztery delfiny, których ogony są elegancko splecione.

Jeśli przyjrzeć się bliżej rzeźbie, można dostrzec pewne symboliczne szczegóły związane z rodziną Barberini. Na ogonach delfinów wyrzeźbione są herby papieskie i słynne pszczoły, godło rodziny. To nie przypadek: fontanna, oprócz bycia artystycznym cudem, była także hołdem dla potęgi i wielkości rodziny Barberini.

Oprócz swojej spektakularności, Fontanna Trytona miała bardzo praktyczną funkcję. W XVII wieku monumentalne fontanny były nie tylko dziełami sztuki, ale prawdziwymi punktami zaopatrzenia ludności w wodę. Fontanna była zasilana przezAcqua Felice, jeden z rzymskich akweduktów, przyczyniając się w ten sposób do odnowy miasta.

Fontanna Neptuna

W ogrodach Palazzo Barberini, wśród wysadzanych drzewami alei i starożytnych rzeźb, znajduje się Fontanna Neptuna, dzieło sztuki, które łączy w sobie majestat mitologii z pięknem rzymskiego baroku

Fontanna Neptuna jest emblematycznym przykładem rzymskiego baroku. Wykonana w XVII wieku, przedstawia boga morza, Neptuna, otoczonego przez morskie stworzenia. Centralna postać Neptuna, wyrzeźbiona z wielkim kunsztem, wyłania się potężnie z wody, nadając całej kompozycji poczucie ruchu i witalności

Oprócz walorów estetycznych, fontanna pełniła również funkcję praktyczną, dostarczając wodę do ogrodów i przyczyniając się do ich upiększenia. Bóg Neptun symbolizuje panowanie nad wodą, temat bliski rodzinie Barberini, która zamówiła dzieło, aby uczcić swoją władzę i prestiż

Dziś fontanna Neptuna jest spokojnym zakątkiem w ogrodach Palazzo Barberini, gdzie odwiedzający mogą podziwiać sztukę i naturę w doskonałej harmonii. Chłód wody, kojący dźwięk tryskającej fontanny i cień otaczających drzew sprawiają, że jest to idealne miejsce na przerwę podczas zwiedzania pałacu

Fontanna została niedawno odrestaurowana, przywracając oryginalne detale i kolory, które czas zatarł. Dziś lśni jak w XVII wieku, świadcząc o wielkości rzymskiej sztuki barokowej

Fontanna Pszczół

Jednym z mniej znanych dzieł Gian Lorenzo Berniniego, ale nie mniej fascynującym, jest Fontanna Pszczół. Zlokalizowana pomiędzy Piazza Barberini i początkiem Via Veneto, fontanna ta jest prawdziwym hołdem dla rodziny Barberini, której heraldyczny herb przedstawia pszczoły.

Zbudowana w 1644 roku na zlecenie papieża Urbana VIII Barberiniego, fontanna pełniła praktyczną funkcję: dostarczała wodę mieszkańcom i zwierzętom. Zaprojektowana jako uzupełnienie bardziej imponującej Fontanny Trytona, była przeznaczona do codziennego użytku, umożliwiając ludziom tankowanie, a zwierzętom picie.

Podobnie jak w wielu innych swoich dziełach, Bernini przekształcił funkcjonalny element w arcydzieło elegancji i harmonii.

Fontanna Pszczół ma formę dużej otwartej muszli, z której wyłaniają się trzy wyrzeźbione pszczoły, pozwalając wytrysnąć delikatnemu strumieniowi wody. Pszczoły, symbol rodziny Barberini, reprezentują pracowitość, dobrobyt i władzę.

Łaciński napis na fontannie głosi:

„Urbanus VIII Pont. Max., po zbudowaniu fontanny dla publicznej ozdoby miasta, wykonał również tę małą fontannę do użytku osób prywatnych. W roku 1644, XXI jego pontyfikatu.”

Dedykacja ta podkreśla nie tylko wspaniałość rodziny Barberini, ale także troskę papieża o miejski wystrój i codzienne potrzeby rzymskiej ludności.

W 1880 r. fontanna została zdemontowana, ponieważ uznano ją za przeszkodę w ruchu ulicznym, a jej części przechowywano w magazynie. Kiedy w 1915 roku podjęto decyzję o jej odbudowie, wiele z jej oryginalnych elementów zostało utraconych.

Obecna wersja fontanny, kopia z trawertynu, została zainaugurowana w 1916 roku w obecnym miejscu. Pomimo swoich niepowodzeń, Fontanna Pszczół pozostaje jednym z małych klejnotów rzymskiego baroku, dyskretnym zakątkiem piękna, który opowiada o wielkości epoki.

Jeśli idziesz Via Veneto, poświęć chwilę, aby ją podziwiać: mały, ale cenny fragment XVII-wiecznego Rzymu, który nadal opowiada historię swojego miasta.

Posągi i rzeźby

W alejach ogrodowych znajdują się liczne klasyczne i barokowe posągi, niektóre oryginalne z epoki, inne dodane w późniejszych wiekach. Do najważniejszych należą:

Gladiator Borghese

W ogrodach Palazzo Barberini, wśród wielu dzieł sztuki, które zdobią krajobraz, wyróżnia się rzeźba o niezwykłej urodzie i znaczeniu historycznym: kopia Gladiatora Borghese. Ten posąg, choć jest reprodukcją, stanowi emblematyczny przykład rzeźby hellenistycznej i oferuje odwiedzającym wyjątkową okazję do podziwiania kunsztu starożytnych rzeźbiarzy.

Gladiator Borghese to naturalnej wielkości marmurowa rzeźba wykonana około 100 roku p.n.e. w Efezie. Posąg jest podpisany przez Agasiasa, syna Dositeo, artysty, o którym niewiele wiadomo, ale którego praca świadczy o wyjątkowym mistrzostwie. Rzeźba została znaleziona w 1611 roku w Neptunie, w pobliżu ruin nadmorskiej willi przypisywanej cesarzowi Neronowi. Później stała się częścią prestiżowej kolekcji Borghese w Rzymie. W 1807 roku posąg został sprzedany Napoleonowi Bonaparte i przeniesiony do paryskiego Luwru, gdzie jest obecnie eksponowany.

Posąg przedstawia wojownika w dynamicznej postawie, z ciałem pochylonym do przodu i uniesioną prawą ręką, jakby miał zadać cios lub bronić się przed atakiem. Szczegółowa anatomia i napięcie mięśni wyrażają imponujący realizm, charakterystyczny dla sztuki hellenistycznej. Pomimo swojej nazwy, rzeźba nie przedstawia gladiatora, ale prawdopodobnie wojownika walczącego z przeciwnikiem na koniu. Niektórzy uczeni spekulują, że może to być Achilles walczący z Amazonką Penthesileą, chociaż nie ma jednomyślności co do tej interpretacji.

W XVIII wieku Gladiator Borghese stał się jedną z najbardziej podziwianych i powielanych starożytnych rzeźb. Artyści i rzeźbiarze wykorzystywali posąg jako model do badania idealnych proporcji ludzkiego ciała. Wykonano liczne kopie z brązu i marmuru, z których niektóre nadal zdobią ogrody i historyczne rezydencje w całej Europie. Na przykład kopia z brązu została zamówiona dla Karola I i obecnie znajduje się w zamku Windsor. Inna kopia, wykonana przez Huberta Le Sueur, została umieszczona w ogrodach Wilton House, a później przeniesiona do Houghton Hall w Norfolk.

Obecność kopii Gladiatora Borghese w ogrodach Palazzo Barberini dodatkowo wzbogaca doświadczenie odwiedzających, oferując im możliwość konfrontacji z jednym z najbardziej emblematycznych dzieł sztuki starożytnej. Posąg harmonijnie wpisuje się w kontekst ogrodu, zachęcając do kontemplacji i refleksji nad mistrzostwem hellenistycznych rzeźbiarzy i trwałym wpływem ich dzieł na sztukę zachodnią

Herkules i Anteusz

W ogrodach Palazzo Barberini, wśród wielu dzieł sztuki, które wzbogacają krajobraz, wyróżnia się rzeźba Herkulesa i Anteusza, przypisywana Antonio del Pollaiolo. To przedstawienie klasycznego mitu jest znaczącym przykładem włoskiej sztuki renesansowej

W mitologii greckiej Herkules (Herakles) konfrontuje się z gigantem Anteuszem, synem Gai (Ziemi), który czerpał swoją niezwyciężoną siłę z kontaktu z ziemią swojej matki. Aby go pokonać, Herkules podnosi go z ziemi, pozbawiając go siły i dusi w śmiertelnym uścisku. Mit ten symbolizuje zwycięstwo pomysłowości nad brutalną siłą i znaczenie strategii w pokonywaniu przeszkód pozornie nie do pokonania

Antonio del Pollaiolo (1431-1498) był renesansowym artystą znanym z umiejętności przedstawiania ludzkiego ruchu i anatomii. Jego rzeźba z brązu przedstawiająca Herkulesa i Anteusza, stworzona około 1475 roku, zachowała się w Museo Nazionale del Bargello we Florencji. Dzieło oddaje punkt kulminacyjny walki, w której Herkules podnosi Anteusza z ziemi, podkreślając napięcie mięśni i dynamikę akcji.

W ogrodach Palazzo Barberini kopia tej słynnej rzeźby wzbogaca wystawę plenerową. Wybór umieszczenia Herkulesa i Anteusza w kontekście ogrodu nie jest przypadkowy: przedstawienie walki między dwiema mitologicznymi postaciami jest częścią renesansowej i barokowej tradycji celebrowania heroicznych cnót i siły moralnej poprzez sztukę

Obecność rzeźby Herkulesa i Anteusza w ogrodach Palazzo Barberini oferuje odwiedzającym możliwość refleksji nad triumfem inteligencji i strategii nad brutalną siłą. Co więcej, dzieło reprezentuje związek między naturą a kulturą, harmonijnie wtapiając się w krajobraz i zachęcając zarówno do estetycznej, jak i intelektualnej kontemplacji

Oryginalna rzeźba Herkulesa i Anteusza autorstwa Antonio del Pollaiolo jest uważana za jedno z pierwszych renesansowych przedstawień, które realistycznie uchwyciły ludzką anatomię w ruchu, wywierając głęboki wpływ na późniejszą sztukę rzeźbiarską

Cork Lodge i XIX-wieczna szklarnia

Oprócz rzeźb, w ogrodach znajdują się budynki o wyjątkowym uroku. Jednym z najciekawszych jest Cork Lodge, zbudowany w XVIII wieku i charakteryzujący się malowniczym i romantycznym wystrojem typowym dla tego okresu.

W XIX wieku dodano szklarnię z żelaza i szkła, idealną do uprawy tropikalnych i rzadkich roślin. Nawet dziś budynek ten jest jedną z najbardziej fascynujących konstrukcji w ogrodach.

Sugerowany plan podróży

Ogrody Palazzo Barberini oferują sugestywną trasę łączącą sztukę, naturę i historię. Aby docenić je w najlepszym wydaniu, zaleca się podążanie trasą, która dotyka najważniejszych punktów, od barokowych fontann po klasyczne rzeźby, przechodząc przez bardziej intymne i ukryte zakątki.

Wejście do ogrodów i pierwsze wrażenie

Wejście do ogrodów prowadzi z wnętrza Palazzo Barberini, znajdującego się przy Via delle Quattro Fontane. Po wizycie w salach Galleria Nazionale d’Arte Antica można wyjść na zieleń i natychmiast zanurzyć się w zupełnie innej atmosferze. Hałas ruchu ulicznego znika i pozostawia miejsce na ciszę, a wysadzane drzewami aleje, wypielęgnowane żywopłoty i malownicze widoki tworzą fascynujący kontrast z otaczającą architekturą.

Dolny ogród

Idąc dalej do dolnego ogrodu, wchodzimy do jednego z najbardziej charakterystycznych obszarów kompleksu. Tutaj krajobraz jest zorganizowany w stylu włoskiego ogrodu, z dużymi połaciami trawy, geometrycznymi rabatami kwiatowymi i monumentalnymi fontannami.

Pierwszym przystankiem jest Fontanna Trytona, arcydzieło Gian Lorenzo Berniniego. Ta imponująca rzeźba znajduje się tuż przed pałacem i przedstawia boga morza dmuchającego w dużą muszlę, powodując wytrysk wysokiego strumienia wody. Jest to jeden z najbardziej spektakularnych przykładów rzeźby barokowej i warto zatrzymać się, aby podziwiać jej szczegóły.

Idąc dalej ścieżką, dotrzemy do fontanny Neptuna, również inspirowanej mitologią klasyczną. Neptun stoi na środku basenu, otoczony przez mistrzowsko wyrzeźbione morskie stworzenia. Woda płynąca wokół postaci boga tworzy uderzający efekt sceniczny, czyniąc tę fontannę jedną z najbardziej fascynujących w ogrodzie.

Nieco dalej znajduje się Fontanna Pszczół, jedno z najbardziej symbolicznych dzieł, również autorstwa Berniniego. Pszczoły, wyryte na kamieniu, reprezentują rodzinę Barberini i ich władzę. Chociaż jest mniejsza niż inne fontanny, zachowuje silną wartość historyczną i dekoracyjną.

Górny ogród

Z dolnego ogrodu można przejść do górnego ogrodu, gdzie krajobraz staje się bardziej zróżnicowany i mniej rygorystyczny w formie. Można tu znaleźć stuletnie rośliny, zacienione zakątki i liczne zabytkowe rzeźby, które tworzą bardziej intymną i relaksującą atmosferę.

Jednym z najciekawszych miejsc jest posąg Gladiatora Borghese, kopia słynnego hellenistycznego oryginału znajdującego się obecnie w Luwrze. Rzeźba przedstawia wojownika w pełnej akcji, z niesamowitą dbałością o szczegóły anatomiczne.

Nieco dalej znajduje się rzeźbiarska grupa Herkulesa i Anteusza, zainspirowana greckim mitem, w którym Herkules podnosi Anteusza z ziemi, aby pozbawić go siły i pokonać. Energia ruchu i napięcie ciał czynią tę pracę szczególnie ekspresyjną.

W tym obszarze znajdował się równieżObelisk Barberini, starożytna egipska stela, która zdobiła ogród, zanim została przeniesiona do Ogrodów Pincio, gdzie można ją podziwiać do dziś.

Tajemniczy ogród

Ostatnim przystankiem na trasie jest sekretny ogród, bardziej intymny i odosobniony obszar zaprojektowany z myślą o zapewnieniu przytulnej i cichej atmosfery. Tutaj zieleń staje się gęstsza, a ścieżki mniej zdefiniowane, tworząc idealne środowisko na relaksującą przerwę z dala od reszty trasy.

Ile czasu na zwiedzanie

Całą trasę można ukończyć w około półtorej do dwóch godzin, ale dla tych, którzy chcą się zatrzymać i cieszyć spokojem ogrodów, zaleca się więcej czasu. Naprzemienność otwartych przestrzeni, monumentalnych fontann i bardziej zacisznych zakątków sprawia, że wizyta jest zróżnicowanym doświadczeniem, idealnym dla tych, którzy lubią spacerować między sztuką a naturą.

Aby zwiedzić ogrody Palazzo Barberini, należy zakupić bilet wstępu. Wszystkie informacje na temat rozkładów jazdy i opłat można znaleźć na dedykowanej stronie: odkryj szczegóły tutaj.

Podsumowanie

Ogrody Palazzo Barberini to wyjątkowe miejsce w sercu Rzymu, gdzie sztuka, natura i historia przeplatają się w idealnej równowadze. Spacer wśród barokowych fontann, starożytnych rzeźb i wielowiekowych roślin to zanurzenie się w wielowiekowym pięknie, w otoczeniu, które wciąż zachowuje cały urok epoki, w której zostało stworzone.

Ta wizyta jest okazją do odkrycia mniej znanej strony Palazzo Barberini, a także słynnej Galleria Nazionale d’Arte Antica. Ogrody oferują jednocześnie relaksujące i kulturalne doświadczenie, idealne dla tych, którzy chcą odpocząć od zgiełku miasta, bez oddalania się od centrum.

Aby zorganizować wizytę, warto pamiętać o kilku praktycznych informacjach:

• Godziny otwarcia: od wtorku do niedzieli, od 10:00 do 19:00 (ostatnie wejście o 18:00).
• Bilety: wstęp do ogrodów jest wliczony w cenę biletów do Palazzo Barberini i Galleria Nazionale d’Arte Antica. Pamiętaj, że w każdą pierwszą niedzielę miesiąca wstęp jest bezpłatny. Więcej szczegółów można znaleźć na stronie z biletami tutaj.
• Jak się tam dostać: pałac znajduje się przy Via delle Quattro Fontane, 13, łatwo do niego dojechać metrem A, przystanek Barberini, kilkoma liniami autobusowymi lub pieszo od Fontanny di Trevi i Schodów Hiszpańskich. Jeśli masz dalsze wątpliwości, napisaliśmy artykuł na ten temat tutaj.

Na koniec pamiętaj, że sztuka należy do wszystkich: szanuj rośliny i dzieła sztuki, nie chodząc po kwietnikach i nie dotykając rzeźb. W ten sposób zapewnisz długowieczność artystycznego i naturalnego dziedzictwa ogrodu.